Touch My Body : Mariah Carey

ต่อจาก ฟิคสั้นของมีนวู นะคะ

รู้ตัวอีกทีแบคฮยอนก็รู้สึกว่าหลังของตนนั้นถูกวางลงบนเตียงนุ่มๆแล้ว แรงอารมณ์ที่โหมขึ้นดั่งไฟที่ถูกลมในหน้าร้อนพัดมันช่างร้อนแรงเกินกว่าที่จะหยุดตัวเองได้ แบคฮยอนไม่สามารถหยุดความต้องการทางอารมณ์ในตอนนี้ได้เลย แม้จะรู้ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เคยฝากรอยแผลไว้ในใจเขาเมื่อหลายปีก่อน แต่วันนี้กลับมาทำให้ใจเขาเต้นแรงแบบนี้ แม้เขาจะโทษว่ามันคือความโกรธ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไม่เคยลืมสัมผัสจากคนตรงหน้าลงเลย ไม่เคยเลย

            ทั้งสองกอดกระหวัดผลัดกันแลกจูบกันแบบไม่มีใครยอมใคร ปล่อยให้แรงอารมณ์พาไป ร่างสูงด้านบนกดจูบบดขยี้ริมฝีปากแบคฮยอนอย่างเอาแต่ใจ พร้อมกับมือที่ค่อยๆแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดอย่างไม่เร่งรีบเพราะตั้งใจจะให้ปลายนิ้วสัมผัสกับยอดอกของร่างด้านล่างอย่างหวามไหว เมื่อจัดการปราการด้านบนเสร็จ ร่างสูงก็จัดการกางเกงยีนสีซีดๆตัวนั้นต่อ ค่อยๆปลดกระดุมและจัดการยกก้นแบคฮยอนขึ้นพร้อมดึงขากางเกงถอดโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

            แบคฮยอนค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำเข้มออกอย่างประณีต เขาไม่ได้ต้องการแกล้งร่างสูงตรงหน้าให้ทรมานเหมือนที่ร่างสูงจงใจแกล้งเขา เขาแค่อยากจดจำทุกวินาทีทุกสัมผัส เผื่อวันหนึ่งร่างตรงหน้าหายจะหายไปอีก ถึงแม้ตอนนี้สติของเขาจะเหลืออยู่น้อยนิดก็ตามที จากนั้นเขาก็จัดการถอดเข็มขัดพร้อมกับกางเกงสแล็คสีดำออก โดยที่ปากของคนทั้งคู่ยังไม่ยอมห่างจากกันแม้วินาทีเดียว

            ร่างสูงค่อยๆจูบไล่ตั้งแต่ปากของแบคฮยอนลงมายังบริเวณสันกรามได้รูป ลงมายังลำคอเรียวขบเม้มให้เกิดเสียงดัง จากนั้นก็ไล่ลงมาเรื่อยๆ วนลิ้นเล่นบริเวณไหปลาร้าให้เกิดความเสียวซ่าน โดยร่างบางข้างล่างก็ครางเบาๆในลำคอด้วยความพอใจ จากนั้นก็ขบเม้มบริเวณยอดอกที่ชูชันรับสัมผัสอ่อนไหวจากปากของร่างด้านบนที่แม้ว่าปากจะปรนเปรอยอดอกอีกข้าง แต่ก็ไม่ปล่อยให้อีกข้างว่าง โดยการใช้มือเน้นคลึงเบาๆส่งผลให้ร่างด้านล่างต้องแอ่นกายขึ้นมาตามแรงมือและลิ้นของคนด้านบน หลังจากหยอล้อด้านบนเสร็จ ร่างสูงจัดการเคลื่อนตัวลงต่ำลากลิ้นผ่านหน้าท้องของแบคฮยอนยอนลงมายังจุดอ่อนไหวกลางลำตัว จากนั้นก็ปรนเปรอความสุขให้คนตัวเล็กกว่า ด้วยการขบเม้มแบคฮยอนน้อยที่ตอนนี้พองโตขึ้นมาหน่อยเพราะแรงอารมณ์ ดูดดุนจนเรียกเสียงครางจากร่างที่ถูกกระทำได้เป็นอย่างดี

“อื้อ อ้ะ อื้อ” แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวกระสัน กระแทกสวนเข้าไปในปากร่างที่กำลังปรนเปรอให้ตนอย่างลืมตัว ก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเลอะปากคนปรนเปรอไปเสียหมด แต่ร่างสูงหาสนใจไม่ ได้กลืนกินน้ำแห่งแรงอารมณ์ลงไปหมดสิ้น ตอนนี้เขาส่งแบคฮยอนขึ้นสวรรค์ ต่อไปคงเป็นตาของเขาที่จะขึ้นสวรรค์ไปพร้อมแบคฮยอนบ้าง

            เขาลุกขึ้นไปทาบทับร่างบางไว้ก่อนจะกดจูบลงไปบนริมฝีปากบางที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง คราวนี้เขาตั้งใจดูดดึงและสอดใส่ลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก เกี่ยวกระหวัดให้เกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังไปทั่ว ระหว่างนั้นก็เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักตรงหัวเตียงหยิบน้ำยาหล่อลื่นออกมาบีบใส่นิ้วชี้และนิ้วกลางโดยที่ปากก็ยังทำหน้าที่มอบความสุขให้ร่างบางอยู่ จากนั้นเขาก็ถอนริมฝีปากออกเพื่อเป็นการให้สัญญาณว่าเพลงรักของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เขาสอดนิ้วชี้เข้าไปในช่องทางรักของแบคฮยอนแล้วก็พบว่ามันตอดแน่น จากนั้นก็ค่อยๆขยับนิ้วเข้าออก พร้อมกดจูบลงบนปากอีกครั้งเพื่อให้ร่างด้านล่างคลายกังวล จากนิ้วชี้เขาก็เพิ่มนิ้วกลางแล้วสอดใส่เข้าไป

“อ้ะ อ้ะ” แบคฮยอนส่งเสียงครางเบาๆ

“เจ็บหรอครับ” เขาถามชิดหูร่างบาง ถึงจะตอบว่าเจ็บ แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดกระทำได้แล้ว ตอนนี้รอให้แบคฮยอนปรับตัวให้ชิน เพื่อที่จะเอาของจริงสอดใส่เข้าไป

“ไม่เลยซักนิด” แต่คนปากดี ยังไงก็เป็นคนปากดี แบคฮยอนแค่จะแกล้งพูดให้ร่างสูงเสียความมั่นใจ แต่หารู้ไม่นั่นเป็นการจุดชนวนให้ตัวเองตายเร็วขึ้น

            ร่างด้านบนถอนนิ้วทั้งสองนิ้วออกมาจากนั้นก็ดันแกนกายของตนที่สวมถุงยางอนามัยไว้แล้วสอดใส่เข้าไป แล้วก็จัดการขยับกายไปตามจังหวะ แต่นั่นกลับทำให้แบคฮยอนร้องไม่เป็นภาษา ไม่มีการส่งสัญญาณใดๆทั้งสิ้น ร่างสูงขยับแกนกายที่แสนมหึมาเข้าออกอย่างไม่สนใจใยดีคนปากเก่งที่ตอนนี้หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเสี่ยวซ่าน

            “ร้องออกมาได้นะ จะเรียกชื่อผมก็ได้” ร่างสูงเอ่ยขณะขยับแกนกายเข้าออกเป็นจังหวะทว่ากลับลึกเข้าไปในร่างแบคฮยอนเรื่อยๆ

“อ้ะ ไม่ ผมไม่ อ้ะ เรียก” ร่างบางยังคงดื้อดึงแม้ตนจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จะไม่ยอมให้คนด้านบนได้ใจเด็ดขาด ทิ้งกันไปตั้งกี่ปี กลับมาทำอย่างนี้แบบไม่มีท่าทีจะจำกันได้ซะด้วย มันน่าน้อยใจ และเสียใจที่ตนเองก็คิดถึงผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียง กลิ่นกาย และสัมผัสแสนเร่าร้อนตอนมีอะไรกัน มันช่างไม่ต่างจากตอนนั้นเลย เกลียดตัวเองจริงๆที่ใจดันไปเต้นแรงเพียงแค่เห็นหน้าเขาเท่านั้น

            ร่างด้านบนหยุดการเคลื่อนไหวซะงั้น ทำเอาแบคฮยอนอารมณ์ค้างเติ่ง

“เรียกชื่อผมเดี๋ยวนี้” เขาสั่งอย่างเอาเรื่องแถมยังไม่ยอมขยับอีก ชิบหายแล้วแบคฮยอน ยังไม่ถึงฝั่งฝันก็โดนเทกลางคันซะแล้ว

“ไม่ ผมไม่เรียก” แต่ทิฐิกลับสูงกว่าแรงอารมณ์ ก็คนมันน้อยใจนี่นา จะไม่ยอมเรียกง่ายๆหรอก

“พี่บอกให้เรียกชื่อพี่ไง” ร่างสูงยังคงออกคำสั่ง แต่แบคฮยอนก็หูผึ่งด้วยความตกใจ เมื่อกี๊ผู้ชายคนนี้แทนตัวเองว่าอะไรนะ พี่หรอ?

“นี่คุณจำผมได้ด้วยหรอ” แบคฮยอนถามด้วยความสงสัย

“แฟนคนแรกทั้งคนนะเว้ย” ร่างสูงเอ่ยตอบกลับมา

“แต่คุณทิ้งผมไป ไม่บอกลากันซักคำ” พูดจบร่างบางก็ปล่อยซะอื้นก้อนโตออกมา ทีแท้ก็จำกันได้ แล้วทำไม แล้วทำไม ในหัวเกิดคำถามมากมายไปหมด

“โอ๋ ไม่ร้องนะคนดี” ลำบากชายหนุ่มตรงหน้าที่ต้องก้มลงไปกอดร่างบางไว้พร้อมทั้งปลอบประโลมไปด้วย

“ก็ตอนนั้นเราทะเลาะกันรุนแรงมาก แล้วพี่ก็สอบชิงทุนไปเรียนเมืองนอกได้พอดี พี่เลยไม่ได้บอกเรา” ร่างสูงรีบอธิบายเหตุการณ์ในอดีตที่เป็นต้อนตอของการจบความสัมพันธ์รักสมัยป๊อปปี้เลิฟ

“แล้วพี่ก็ไม่ทิ้งข้อความอะไรให้ผมรู้เลยอ่านะ” แบคฮยอนตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

“พี่ส่งอีเมล์มาหาเราตั้งหลายฉบับแต่เราก็ไม่ตอบ พี่เลยคิดว่าสงสัยจะอยากเลิกกันจริงๆ” ร่างสูงเอ่ย ตอนนั้นทั้งเมล์ทั้งโทร. แต่แบคฮยอนไม่ตอบรับอะไรเขาซักอย่าง

“พี่ส่งมาอีเมล์ไหน”

“beakhyunee@hotmail.com ไง”

“ไอบ้า ชื่อผมก็สะกดไม่ถูก” ร่างบางจัดการเขกหัวแฟนคนแรกไปหนึ่งครั้ง มีที่ไหนส่งไปหาผิดอีเมล์

“อ้าว ชิบหาย ก็ว่าทำไมไม่ตอบ” เขาเกาหัวแก้เขิน อายนะเนี่ย สะกดชื่อแฟนผิดแล้วก็คิดว่าเขาจะเลิกซะงั้น

“พอเลย ไม่คุยด้วยแล้ว” แล้วก็งอนอีกครั้ง เพราะดันเลิกกันด้วยเหตุผลปัญญาอ่อนนี่แหละ มันน่าโมโหซะจริงๆ

“แล้วนี่เรียกชื่อพี่ได้รึยัง จะได้ไปกันต่อ ลูกชายพี่มันไม่ไหวแล้ว” พูดแล้วก็ก้มลงมองแกนกายที่ยังคาอยู่ในร่างของคนตัวเล็ก

“ไอบ้า” จากงอนตอนนี้กลับกลายเป็นเขินแทน เพราะเอาจริงๆไม่ใช่แค่ร่างสูงที่อารมณ์ค้างเติ่ง แบคฮยอนเองก็ค้างเหมือนกัน

“เอ้า เร็วๆสิครับน้องแบคฮยอน จะต่อมั้ยเนี่ย กำลังได้อารมณ์เลย”

“ย่าห์ หยุดพูดไปเลยนะ ไม่อายบ้างรึไง” รีบเอามืออุดปากไว้ก่อนที่จะพูดอะไรที่จะทำให้ต้องอายกันไปมากกว่านี้

“อายอะไรกัน เคยๆกันอยู่อีกอย่างเดี๋ยวนี้ร้อนแรงกว่าแต่ก่อนขึ้นเยอะ ฝึกมาเยอะละสิ พี่จะมาลบรอยผู้ชายทุกคนที่ฝากไว้บนตัวแบคฮยอนให้หมดเลยคอยดู ช่วยเรียกชื่อพี่ให้มีกำลังฮึกเหิมหน่อยสิครับคนดี”  ร่างสูงเอ่ยจากนั้นก็ค่อยๆขยับตัวช้าๆเพื่อสานต่อเพลงรักในค่ำคืนนี้ให้จบ

“อื้อ อ้ะ อ๊า” แต่ร่างบางก็ยังไม่ยอมเรียก

“แบคฮยอนอย่าใจร้ายนักสิ” ร่างสูงเอ่ยออดอ้อนพร้อมทั้งเริ่มผ่อนจังหวะให้หนักขึ้นเรื่อยๆ

“อื้อ อึก ไม่ ผมอื้อ ไม่อ้ะ เรียก” แม้จะพูดไม่เป็นภาษาแต่เด็กดื้อ ยังไงก็ยังจะดื้อ เห็นทีเขาต้องรีบปราบพยศซะแล้ว

            ร่างสูงเร่งจังหวะไม่ยั้ง กระแทกกระทั้นแกนกายจนสุดก่อนจะดึงออกมาจนหัวเกือบจะกลุดจากนั้นจัดการดันเข้าไปใหม่รวดเดียว ส่งผลให้คนครางใต้ร่าง ครางเสียงดังระงม ร่างสูงกระซิบขู่ข้างหูแบคฮยอนให้เรียกชื่อตนไม่งั้นเขาจะหยุดทุกอย่างให้ค้างเติ่งต้องไปจัดการกับอารมณ์ที่เหลือเอาเอง แบคฮยอนจึงยอมทำตาม

“อ้ะ พี่ อื้อ พี่ชานยอล อ้ะ แรงอีก อึก อ้า” แค่ประโยคเดียวเล่นเอาชานยอลกระแทกเข้าไปในตัวแบคฮยอนไม่ยอมหยุด จากนั้นก็จัดการพลิกให้ร่างบางนอนคว่ำหน้าลงก่อนจะจัดการยกสะโพกมนขึ้นแล้วกระแทกแกนกายเข้าไปจนสุด เร่งจังหวะเรียกเสียงครางระงมรื่นหู หมุนควงแกนกายด้านในช่องทางรักที่ขมิบตอดรัดชานยอลน้อยเป็นอย่างดี กระแทกเข้าออกด้วยแรงอารมณ์จนพอใจ ก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาพร้อมกัน แล้วทิ้งกายที่เหนื่อยล้าลงนอนข้างกันบนที่นอนสีขาวที่บัดนี้ยับยู่ยี่เพราะผ่านสมรภูมิรบอันหนักหน่วงมา

มีต่อในเว็บนะคะ